blogg

Mijn Zwangerschap

Moeder zijn is het mooiste dat me ooit is overkomen. Het moment dat ik mijn dochter in mijn armen kreeg, was het mooiste en emotioneelste belevenis in mijn leven.

Mijn meisje, zo lief, mooi, klein en fijn.

Ik kan mij het moment nog goed herinneren dat ik samen met mijn vriend erachter kwam dat ik zwanger was.

Ik kwam net terug van mijn vakantie en had heel veel last van misselijkheid en buikkrampen.

Zelf had ik altijd wel last van misselijkheid, duizeligheid en buikrampen. Dit was niet iets nieuws voor mij. De mogelijkheid dat ik zwanger zou kunnen zijn kwam toen nog niet in me op. Maar dit keer had ik er zeker wel bijna twee maanden last van.

Dus besloten wij samen een zwangerschapstest te kopen.

Wat voelde ik mij zenuwachtig. Er ging zoveel door mijn hoofd.

Ik liep de kruitvat binnen. Pampers, billendoekjes, speentjes en flesjes zag ik en dacht bij mezelf ‘’WHAT IF’’.

Toen ik alle soorten zwangerschapstesten zag kreeg ik nog meer de zenuwen. ”Welke moet ik nou kopen?”

Clearblue digital met conceptieindicator zag ik regelmatig op reclame voorbij komen. Dus ik dacht “laat mij maar die nemen”.

Deze geeft namelijk duidelijk aan of je nou wel zwanger bent en hoelang je dan al zwanger zou kunnen zijn.

Toen wij naar zijn huis toe reden was de rit nog nooit zo stilletjes geweest.. Ik zat zo vol met zenuwen dat we het een dag hadden uitgesteld.

De volgende morgen werd ik wakker, en dacht ”oké nu is het genoeg geweest”.

We liepen samen naar beneden en ik haalde de test uit de verpakking.

Ik moedigde mezelf aan ”Kom op Chana je kan het, gewoon doen, alles komt goed no matter what”.

Nadat ik de test had gedaan zaten wij zenuwslopend te wachten op de uitslag.

En ja hoor! De uitslag was positief!

Wij keken elkaar aan en mijn vriend kuste me en zei dat alles goed zou komen. Het voelde voor mij nog zo onwerkelijk dat ik het nog niet besefte.

De volgende dag ging ik samen met mijn zusje gelijk naar de huisarts. Daar werd nog een test gedaan wat natuurlijk ook weer positief uitkwam. Toen pas besefte ik dat ik ‘echt’ zwanger was.

Ik voelde alleen maar blijdschap. Eén en al joy! Mijn eigen kindje in mijn buik en al mijn vraagtekens waren op dat moment weg.

De volgende stap was natuurlijk onze ouders vertellen dat wij een kindje verwachten.

Die dag gingen wij gelijk naar onze ouders om het blijde nieuws te vertellen. Mijn moeder huilde van blijdschap (letterlijk, want ze lag gewoon zowat op de grond te huilen haha)

Onze ouders waren zo blij voor ons.

Maar het begin van mijn zwangerschap was in 1 woord Z W A A R.

Ik had vanaf de tweede maand heel veel last van zwangerschapshormonen en niet zo’n beetje ook.

Ik was zo extreem misselijk dat ik niks meer binnen hield.

Qua postuur ben ik best slank en viel ik hierdoor bijna 15 kilo af dat ik 40 kilo woog. Zeker 10 keer per dag moest ik wel braken.

In de tweede maand van mijn zwangerschap moest ik op advies van een diëtist aan de sondevoeding. Dit door ernstige uitdroging.

Voor de mensen die niet weten wat sondevoeding precies inhoud zal ik dat even uitleggen.

Sondevoeding is een kant en klare vloeibare voeding die via een slangetje(sonde) in de maag komt. Sondevoeding bevat alle voedingstoffen die je lichaam nodig heeft zoals eiwitten, vetten, koolhydraten, vitamines en mineralen. Omdat de sondevoeding direct in je maag komt, ruik en proef je deze voeding niet. De sondevoeding die ik gebruikte werd voor mij als dagelijkse voeding geheel vervangen, voor wel bijna 5 maanden lang.

Omdat ik zoveel was afgevallen raakte mijn lichaam zo verzwakt, dat ik amper kon bewegen. Alleen naar het toilet gaan enof douchen kon ik niet , had daar echt hulp bij nodig. Ondanks ik alle hulp kreeg van mijn familie, voelde ik mij zo alleen. Ik kon/wou met niemand delen hoe ik mijn zwangerschap beleefde. Op sommige momenten trok ik het niet meer, en kon ik wel de hele dag huilen. Het was zo zwaar.

Maandenlang heb ik alleen maar platgelegen. Ik kon zelfs niet eens naar de woonkamer lopen om tv te kijken. Ik kon niet eens tegen daglicht.. Het voelde alsof ik nergens meer tegen kon.

 Mijn familie merkte het op en in overleg met de vroedvrouw werd mij aangeraden om in gesprek te gaan met mijn arts omdat zij dachten dat ik te maken had met postnatale depressie.

Echt kunnen genieten van mijn zwangerschap zat er voor mij helaas niet in. Maar met de hulp van mijn vriend en mijn familie maakte het zeker wat draaglijker.

In mijn 6e maand was ik van de sondevoeding af. En kon lk eindelijk beginnen met de inkopen van babyspulletjes.

Toen pas kon ik genieten van mijn zwangerschap.

Als ik nu terug kijk naar die tijd was het zeker niet makkelijk, maar 100 % waard! De liefde die ik ervoor heb teruggekregen van mijn kleine meisje is zo puur.

Onvoorwaardelijke liefde. Voor haar heb ik A L L E S over!

Share:

1 comments so far.

Eén reactie op “Mijn Zwangerschap”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit:
Spring naar werkbalk