blogg

Mijn Bevalling

 

2 Augustus 2016 was de mooiste dag van mijn leven. Ik was toen bevallen van mijn lieve dochtertje Liyana in de 38e week van mijn zwangerschap.

10 uur in de ochtend voelde ik krampjes in mijn buik, maar had geen idee dat dit het begin van de weeën waren.

Ik zal mijn ervaring met jullie delen in volgende fases.

De bevallingsfases:

  1. De latente fase (eerste ontsluitingsfase)
  2. De actieve fase (tweede ontsluitingsfase)
  3. De overgangsfase (laatste ontsluitingsfase)
  4. De uitdrijvingsfase
  5. De nageboorte

s’Ochtends liep ik de woonkamer binnen om mijn moeder te vertellen dat ik last had van van wat krampen in mijn buik en dat ik die ”krampjes” om de paar minuten voelde opkomen.

Mijn moeder zei meteen ” Chana volgens mij zijn dit de voorweeën!” enthousiast en zenuwachtig.

”Nou is dit het”, dacht ik toen ik ondertussen pannenkoeken stond te bakken. (IF I ONLY KNEW)… Dat was dus fase 1.

In de tweede fase kwamen de weeën echt regelmatig, vaker en heviger. De vorige fase merkte ik het nog niet zo erg, maar toen moest ik gelijk aan mijn ademhaling en gepuf werken. Wat ik overigens heb geleerd door naar youtube filmpjes te kijken..

We belden de vroedvrouw op en de spanning nam steeds meer toe.”Ik ben er klaar voor, kom maar op! IK KAN DIT” zei ik tegen mijzelf. Ondanks ik een zware zwangerschap had was ik zeker niet bang voor de bevalling.

Bij een eerste bevalling kan de duur 12 tot 16 uur zijn las ik online. Uiteraard verschilt het per vrouw en stelt dit getal slechts een gemiddelde voor. In werkelijkheid kan het flink uiteenlopen van een paar uur tot meer dan 24 uur bij sommige. Maar mijn bevalling duurde 15 uur.

Toen de vroedvrouw 2 uur in nacht bij ons thuis aankwam had ik nog de keuze om thuis of in het ziekenhuis te bevallen. Rond 4 uur in de nacht maakte ik de keus om naar het ziekenhuis te gaan en had  al 7 cm ontsluiting.

Ik kan mij het moment nog goed herinneren dat ik mij klaarmaakte om naar beneden te lopen. Ik woon in een appartement en het hielp ook niet echt mee dat ik 4 hoog woon (PLUS we hebben ook geen lift), dus dat was sowieso DRAMA!

Ik dacht toen ”Alright”! Mijn weeën komen nu al om de 3 a 4 minuten dus zodra ik de deur uitga moet ik HEEL SNEL zijn”.

Ik zag het echt niet zitten om tijdens elke verdieping te puffen en aan mijn ademhaling technieken te werken. Ik wou zo snel mogelijk beneden zijn, de auto instappen en naar het ziekenhuis gaan.

Ik was binnen no time beneden, zo snel was ik nooit geweest.

Eenmaal in de auto kreeg ik de weeën weer. OMG het werd alleen maar heviger en heviger. Ik zat voorin en kon niet meer.

Ik trapte bij welke wee keihard tegen te auto, want ik kon me nergens aan vasthouden (wat ik btw deed tijdens de weeën).

Hehe eindelijk zag ik in de verte Sint Lucas ziekenhuis (wat nu overigens OLVG WEST heet). Eenmaal aangekomen stapte ik de auto uit samen met mijn vriend en schoonzus. Maar dacht toen aan mijn moeder, ”waar is ze nou?” Ik kan dit echt niet zonder haar (ja ik ben een mama’s kindje!). Finally zag ik haar aanlopen met de rest van de familie.

We stapten de lift in en liepen door naar de bevallingscentrum. Dit was natuurlijk fase 3.

De weeën werden heftiger en volgde elkaar in hoog tempo op. Ongeveer elke 2 tot 3 minuten voelde ik de weeën lang opkomen.

“Waarom mag ik nou nog niet persen” dacht ik toen. Deze fase was zo intens, ik had het gevoel dat ik gewoon niet meer kon. Mensen liepen de verloskamer in en uit. Ik had krampen en werd duizelig, wist niet meer goed wat er om mij heen gebeurde.

In fase 4 had  ik 10 centimeter ontsluiting , dat wordt ook wel de uitdrijvingsfase genoemd. ”Het is nog even doorbijten, want straks is je kindje er” hoorde ik de vroedvrouw nog zeggen..

Wat heb ik toch geschreeuwd, gegild en geblèrd (waarschijnlijk alle 3 tegelijk) in de laatste fase van mijn bevalling. Ik kon niet wachten om eindelijk te persen.

En toen kwamen de persweeën. Ik voelde krachtige weeën waarbij je het gevoel hebt dat je moet persen.In het begin leek het nog niet erg op te schieten, maar toch daalt de baby met elke wee steeds verder.

Na een paar keer persen had ik mijn dochtertje eindelijk in mijn armen. Het zwaarste werk is gedaan en je kindje is geboren, nu ben ik ervan af dacht ik toen.

Maar nee hoor..

Nadat je bent bevallen, krijg je nog de naweeën. Deze zorgen ervoor dat de placenta loskomt van de baarmoederwand. Dit wordt ook wel de nageboorte genoemd. Mijn placenta zat nog vast aan mijn baarmoeder en wou maar niet loslaten, dus moest ik na de bevalling een manuele placentaverwijdering ondergaan, omdat ik te veel bloed had verloren.

Omdat de placenta te lang in mij zat,kon het wel levensbedreigend zijn.

Ik heb rond de 2 1/2 liter bloed verloren. Zwak, moe, gebroken en kapot <– zo voelde ik mij. Ik kon niet meer en was het echt zat.

Hoe en wat er precies daarna is gebeurd is mij niet meer duidelijk. Na de operatie was ik moe, leeg en voelde mij een als lappenpop. Ik wilde alleen maar samen met mijn gezin zijn,na zo’n zware dag/nacht.

Na een paar uur rust na de operatie, kregen wij te horen dat we naar huis konden gaan met de kleine.

Ik kon niet wachten om eindelijk naar huis te gaan.

Na de bevalling had ik nog veel last van mijn lichaam, omdat mijn lichaam verzwakt was gedurende mijn zwangerschap en bevalling.

Ondanks ik mijn zwangerschap en bevalling als zwaar heb ervaren, zal dit mij zeker niet afhouden om ooit voor een tweede te gaan.

Hiena volgden de dagen van het genieten en bewonderen van onze nieuwe aanwinst.

 

Share:

1 comments so far.

Eén reactie op “Mijn Bevalling”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit:
Spring naar werkbalk